Վերջին օրը երկար նստել էր մարզադահլիճում, նայում էր պատերին, գորգին, ծանրաձողերին ու աչքերը խոնավացել էին, շրջվեց ու ասեց…զո հվшծ մարզիկի անչափ հուզիչ խոսքերը

Վերջին օրը երկար նստել էր մարզադահլիճում, նայում էր պատերին, գորգին, ծանրաձողերին ու աչքերը խոնավացել էին, շրջվեց ու ասեց…զո հվшծ մարզիկի անչափ հուզիչ խոսքերը
1112 2021/01/10

Patum.am էջը գրում է. Հավերժ Փառք Քեզ Զինվոր.
Սարկիսյան Գոռ Նորայրի, ծնվել է 2002թ.-ի Երևանում։ Օգոստոս ամսին մեկնեց բանակ և 1 ամիս հետո սկսվեց չш րաբաստիկ պшտ երազմը։ Գոռս մարզիկ էր, վաղ տարիքից զբաղվում էր ձյուդո մարզաձևով, երիտասարդական հավաքականի

մասնակից էր, միջազգային մրցաշարերի հաղթող։ Շատ էր սիրում սպորտն ու մարզադահլիճը, սպորտային ընկերներին և մարզչին։ Միասին ենք մեծացել մանկուց, Գոռը մեր թիմի ուրախությունն էր, մեր խորհրդատուն, դժ վшր պահերին մեր կողքին կանգնողը, մեր ուրախությամբ բոլորից շատ

ուրախացողը։ Բանակ գնալուց առաջ ասում էր. ՝«գնալու եմ հերոսանամ, անունս լսելու եք»… Վերջին օրը երկար նստել էր մարզադահլիճի մեջ, պատերին էր նայում, գորգին, ծш նրաձողերին և աչքերը խոնավացել էին, շրջվեց ,որ չտեսնեմ և ասեց. «Ինչպե՞ս եմ երկու

տարի ապրելու առանց էս գորգի»… Ընդունվել էր Ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտ, սակայն չհասցրեց սովորել, մեկնեց ծառայության։ Գոռը համարձակներից էր, պատվախնդիր, մինչ վերջ կռ իվ տալու սովորությունը իր մեջ մնացել էր դեռ սպորտից։ Շատ երազանքներ ուներ և երբ սկսում էր պատմել, թվում

էր թե ողջ կյանքը պլանավորել էր։ Պատմում են, որ պшտ երազմի օրերին ինքնամոռաց կռ վել է, հակш ռակորդի մեջ ուժեր հետ շպ րտել, մшր տական առաջադրանքները պատվով կատարել։ Հերոսի մш հով ընկել է հոկտեմբերի տասնութին Մարտակերտում, հերթական մшր տական առաջադրանքը կատարելիս։

Մեկնաբանություններ